martes, 28 de marzo de 2017

UNHA LONGA ESPERA

Resultado de imagen de chica esperando una llamada 




É sábado pola tarde, a noite preséntase moi divertida, Angy está invitada a unha cea con Eve e máis amigos na casa de Eve, pero Angy non sabe cal é.
Angy está esperando a que alguén se comunique con ela, manda unha mensaxe a Paul, pasa o tempo e non responde, Angy non sabe se veu a mensaxe ou non, un tempo despois soa o móvil, é Anne Elizabeth, unha das persoas que van á cea, dille que lles pasou o seu teléfono aos demais para que se comuniquen con ela. Angy colga o teléfono e continúa esperando.
O tempo pasa e non soa o teléfono, vai a bañarse,  e o móvil non soa, Angy comenza a desesperarse, despois de vestirse e peinarse chama a Betsy, outra que vai á cea, e a Anne Elizabeth duas veces cada unha, pero non collen o teléfono. Angy continúa desesperada, chama a Eve, pero o buzón de voz dille que ese número non existe.
Angy queda sentada na cama co movil na man sen saber que facer, xa é a hora da cea e ela sigue esperando, ata que por fin soa o teléfono, é Paul, dille que está na rúa esperando.  A desesperación de
Angy desaparece e sinte unha gran alegría, por fin acaba esta longa espera.
Angy pon o seu abrigo bermello e colle o seu bolso negro, sae da casa, chega á rúa, saúda  dende o portal a Paul que está no seu coche, ela entra no coche e diríxense os dous á casa de Eve. 

FIN

 

domingo, 23 de octubre de 2016

Blog cerrado indefinidamente

Resultado de imagen de blog cerrado por tiempo indefinido

Este blog permanecerá cerrado indefinidamente, a páxina deste blog en Facebook continúa. 

viernes, 12 de agosto de 2016

NOITE DE ESTRELAS


As estrelas brilaban con forza no ceo, unha parella de noivos estaba deitada na herba observándoas con admiración, de súpeto, pasou unha estrela fugaz, pediron un desexo e despóis seguiron mirando as estrelas. Estiveron alí unha hora e viron máis estrelas fugaces, logo fóronse ao coche collidos da man e arrancaron para á casa a pasar o resto da noite. 


FIN

viernes, 17 de junio de 2016

BUSCANDO UNHA CAFETERÍA A MEDIANOITE



Unha señora  a media noite buscaba unha cafetería sendo principio de semana, non era venres nin sábado, se non que era xa martes. Esta historia transcurre nun pobo de Galicia, a señora estaba parada na beirarrúa e veu que había ao outro lado unha xoven que se dispoñía a cruzar a rúa, a muller preguntoulle se aquelas cafeterías de alí abaixo estaban abertas, ela non o sabía e cando miraron para alí, viron que estaban cerradas, a muller dixo que a cafetería de alá arriba nunca fallaba, así que para alá se foi. A xoven preguntábase por qué esa muller buscaba unha cafetería a esas horas, logo seguiu o seu camiño.


                                FIN

sábado, 20 de febrero de 2016

UN GOLPE DE SORTE

           




Unha señora maior e o seu home saen da casa e suben ao coche, á señora gustaríalle pasar a tarde sentada no banco da praza da vila, pero non pode. É domingo pola tarde e teñen cousas que facer. -Ai, Pedro, se non tiveramos outra cousa que facer pasaría a tarde sentada nun destes bancos. - E eu tamén, Rosa, pero non queda máis remedio que irnos. Os dous entran no coche e marchan, van á  aldea a traballar aproveitando que fai un día de sol, inda que fai un pouco de frío. Chegan á aldea, atenden aos animais e póñense a traballar na horta. Mentras Rosa está sachando nota algo duro entre a terra, empeza a escarvar coas mans e atopa un pequeno cofre.  Rosa asombrada dille a Pedro: - Pedro, mira, atopei un cofre! Pedro contéstalle: - Un cofre! De quén será e que fai aquí? Contesta Rosa: - Pois non cho sei, miramos o que hai dentro?Logo contesta Pedro: - Miramos, entón. Rosa abre o cofre e mira con sorpresa que hai unha chea de cartos e xoias. Di ela: - De quen será todo isto? Pedro contesta: - Non sei, quizais sea de algún antepasado que vivía por aquí e era rico. Rosa ponse a sacar todo do cofre e no fondo atopa unha carta. - Unha carta!- di Rosa. Rosa pon as súas gafas e ponse a ler a  carta, Pedro escoita con atención. - "Hola, chámome Alfonso Lorenzo, son un rico  terratenente, como me queda pouco tempo de vida debido a unha enfermidade incurable e ademáis estou só, aquí deixo enterrado este cofre cheo de xoias e cartos meus, a persoa que atope este cofre será a dona do que hai dentro, xa que non teño ninguén a quen darllo. Atentamente, Alfonso. " - Ai, Pedro, somos ricos! - Si, Rosa, non o podo crer! Os dous danse unha aperta con moita alegría e moi sorprendidos. Ambos collen o cofre cos cartos e as xoias e lévanno á casa para gardalo ben gardado mentres non leven os cartos ao banco. Os dous volven á horta para seguir traballando dez minutos máis, pero agora están moi contentos. Acaban de traballar e empeza a anoitecer, recollen todo e volven no coche á vila co cofre para ao día seguinte meter os cartos no banco. 


FIN